Terugblikken

"Terwijl je de auto start om weg te rijden van de Kreil denk je onwillekeurig terug aan je eerste aankomst hier. Je reed over de monumentale Westfrieseomringdijk, genietend van het open landschap met z’n kronkeldijkje, Noord-Hollandse stolpen, afgelegen schapenschuurtjes en grazende koeien, paarden en schapen in de wei.  Het landschap dat zo kenmerkend is voor het oude cultuurland in de kop van Noord Holland. Hoewel, steeds meer lapjes met bontgekleurde bollenvelden verstoren het rustgevende groen, net zoals de enorme grijze en groene schuren van blik. Natuurlijk, economisch begrijpelijk, maar toch wel jammer. Je bent vanuit Medemblik in westelijke richting gereden en hebt het pittoreske Kolhorn doorkruist. Een voormalig vissersdorp uit de tijd dat de Wieringermeer nog water was. Een prachtig voorbeeld van transformatie naar een nieuwe tijd, ging er door je heen. Je kwam in Barsingerhorn. Dit stuk van de dijk heet ‘Kreil’ en toen je nummer 6 – je eindbestemming – naderde, zag je aan je linkerhand de oude typische stolpboerderij ‘Crailo’ al liggen. Netjes en authentiek, riet gedekt met pannendak aan de voorkant. De kleine halfronde raampjes in de dars. Achter de boerderij zag je de bijgebouwen. Typisch voor deze streek en toch modern, donker hout, de vormen van de boeren schuren maar ook strak modern. Je oog viel op een poel waar een reiger en twee lepelaars gebroederlijk aan het vissen waren. Het geheel ademde een sfeer van authentiteit, rust en reflectie.
 
Je reed de afrit af naar het erf en het pad leidt je naar een parkeerterrein. Vanaf de weg was dit door begroeiing van het oog onttrokken. Nadat je de auto geparkeerd had liep je terug naar het erf. Rechts zag je de toegang naar de stallen. Je moest hier niet zijn maar – nieuwsgierig als je bent – nam je toch even een kijkje. Het terrein zag er opgeruimd uit en achter de stal vond je de drafbaan waar net twee sulkies aan het hardrijden zijn. Een spectaculair gezicht en je kunt het dan ook niet laten om even te blijven kijken. Je kon toen nog niet vermoeden dat je niet lang daarna zelf op een sulky zou zitten! Je liep terug naar de ingang van het IdeeënTheater.

Je bent te gast op de Nan Cuna campus. Nan Cuna – de letterlijke vertaling uit het Inca dialect is de weg van de zon – is in 1998 opgericht door Peter Fekkes en doet baanbrekend werk op het gebied van leiderschapsontwikkeling. Kortgeleden heeft Nan Cuna hier haar campus gebouwd, een plaats waar personen en groepen hun (persoonlijke) leiderschap ontwikkelen. Dat was ook het doel van je reis: deelnemen aan een leiderschapsprogramma.

Je organisatie kampte op dat moment met een brandende vraag. Het was verstrikt geraakt in – en verstikt door – overmanagement. Verslaafd aan SMART doelen, targets, scorecards, planningen en procedures. Resultaatgerichtheid stond hoog in het vaandel maar in werkelijkheid nam het resultaat alleen maar af doordat zaken als creativiteit, initiatief, ondernemerschap en intrinsieke motivatie steeds dieper weg zakten. Al jaren had je geprobeerd dit te compenseren met bekende managementtechnieken als prestatiebeloning en scorecards maar het leek wel averechts te werken. Toen je besloten had dat het roer om moest en dat het hele top- en middenkader een leiderschapstraining zou volgen, bleek dit bijna onmogelijk in te passen. Je kon het bedrijf hier niet voor plat leggen en dat was wel wat er zou gebeuren als je met het hele management een paar weken de hei op zou gaan. Bovendien waren de kosten voor zo’n programma sky-high.

Je kwam in aanraking met Nan Cuna en was aanvankelijk sceptisch. Na een bevlogen verhaal van Peter Fekkes – de directeur – en een kennismakingsworkshop was je toch wel erg nieuwsgierig geworden. Enkele gesprekken volgden. Nan Cuna claimt creatief leiderschap te kunnen ontwikkelen en door het gebruik van een bijzondere omgeving, bijzondere werkvormen en slimme apps dit ook nog eens in korte blokken zonder overnachting te kunnen doen. Je besloot het erop te wagen en nu was je hier voor het eerste deel…

Dat was 4 maanden geleden. Nu start je de auto om weg te rijden na het laatste deel. Aan de ene kant lijkt het heel snel te zijn gegaan terwijl je eerste aankomst hier ook heel lang geleden lijkt. Je weet dat je hier nog vaak terug zal komen, bijvoorbeeld voor korte opfrisworkshops of gewoon voor een creatieve sessie met je MT of voor de Woensdag Werkdag. In gedachten loop je nog eens over het terrein. De Nan Cuna Steps2Change was de leidraad van het programma en je realiseert je dat er voor elke stap een passende plaats is, sommige binnen en andere buiten of in de stal.

De combinatie van trainingscentrum en de stal is briljant, in de round pen en op de sulky heb je veel over je eigen leiderschap ontdekt. Je vraagt je af wat het meest bijdroeg aan het succes van dit programma. Je hebt in je loopbaan al meerdere trainingen en cultuurprogramma’s meegemaakt maar nooit zo effectief als deze. Toch lukt het je niet om één ding te noemen die er bovenuit stak. Het was het geheel, de omgeving, de methoden, de apps, de leercoaches…

Je rijdt de dijk op en kijkt nog even in je binnenspiegel. De flauwe bocht onttrekt de inmiddels zo vertrouwde omgeving aan het oog. Tevreden en vol ideeën en energie rij je weg."
 

Kunt u zich het voorstellen?

Welkom op de Nan Cuna campus, de plaats waar managers zich ontwikkelen tot leiders, waar teams zich ontwikkelen tot excellerende teams en waar mensen groeien in hun persoonlijk leiderschap.
 
>>>