Over Surprises en het Universum

Ik lees redelijk veel. Naast het leeswerk voor onderzoek en ontwikkeling probeer ik dagelijks een uur te lezen wat zo op mijn pad komt en mijn aandacht trekt. Vanmorgen werd mijn aandacht getrokken door een ‘voorgesteld bericht’ op FaceBook. De trigger was het woordje ‘wetenschappers’ (ik ben namelijk dol op wetenschappers).
 
De auteur presenteerde het bericht als het best gelezen artikel van een platform voor vrouwen en het ging over de kracht van het universum. In het kort: 'positieve gedachten en affirmaties sturen berichten naar het universum zodat het universum ons cadeautjes gaat geven, echter negatieve gedachten doen dat ook waardoor die cadeautjes weer omgedaan gemaakt worden. Stop daarom met negatieve gedachten'.
 
Waar het mij nu om gaat is de inleiding van dit artikel. Daar schrijft de auteur dat ‘alles is trillingen, daar zijn wetenschapper het inmiddels allemaal wel over eens’. Nu is dat natuurlijk niet waar, de quantum-fysica is juist ontstaan vanuit de ontdekking dat dit niet zo is. Trillingen hebben een medium nodig om zich te kunnen voortplanten en zijn in het heelal daarom onmogelijk. Dat riep de vraag op hoe bijvoorbeeld licht dan door de ruimte kan reizen. En een tijd dachten wetenschappers dat het heelal dan wel gevuld moest zijn met ‘iets’ en dat ‘iets’ werd ether genoemd. Bij de radio wordt dat woordje nu nog steeds gebruikt. Inmiddels weten we dat licht (en radio) zich verplaatst door het heelal als een regen van fotonen (en niet als een trilling). De wetenschap van de kleinste deeltjes was daarmee geboren.
 
Nu is het natuurlijk geen schande dat iemand niet ingelezen is in de quantum-fysica, maar ik vroeg me hierdoor wel af wat de reden was voor iemand om de wetenschap erbij te halen terwijl het onderwerp toch eerder religieus/esoterisch is. Heeft de auteur goedkeuring nodig? Rugdekking? Is het vertrouwen op de eigen overtuiging niet voldoende? En van daaruit gingen mijn gedachten verder: waarom het universum vragen om cadeautjes? Is dat niet een gebrek aan vertrouwen in jezelf?
 
Ook ik werk met affirmaties. Wetenschappelijk gezien is dat namelijk heel slim. Niet om cadeautjes van het universum te krijgen, maar omdat je daarmee je eigen waarneming beïnvloedt. Wij kijken, horen, proeven, ruiken en voelen namelijk niet met onze zintuigen, maar met ons hoofd. Onze zintuigen registreren veel en veel meer dan wij kunnen waarnemen. Ons brein maakt uit al die registraties een selectie en combineert die waarnemingen tot één geheel dat betekenis voor ons heeft, zoals: 'een mens', 'een hond' of 'een auto'. Dát proces bepaalt wat we denken waar te nemen, wat we ervaren, en dat proces is niet perfect. Daarom heeft iedereen zijn eigen werkelijkheid. Dit proces kunnen we beïnvloeden met… precies: affirmaties. Daarmee bereiken we dat onze waarneming ingesteld wordt op onze dromen en de kans zo stukken groter wordt dat we onze dromen gaan realiseren. Vergelijk het maar met een Tom Tom, als je naar Rome wilt, kun je je Tom Tom beter op Rome instellen dan op een van de plaatsen waar je juist niet heen wilt, toch? Hoe dit werkt weten neuropsychologen heel goed, dat is wetenschap. En het gebeurd allemaal in ons brein, in ons. Wij doen dit helemaal zelf!
 
Waarom het universum om cadeautjes vragen als we het gewoon zelf kunnen doen? Vertrouwen we niet op onszelf? Zijn we bang om te falen? Waarom zoeken we ‘geluk’ liever buiten onszelf dan bij onszelf? Begrijp me niet verkeerd, ik probeer niemand van hun geloof af te praten. Of je nu gelooft in het Universum, God, Allah, Jahwe of universele energie (Chi/Ki), ik vind het prima. Ik weet echt wel dat er meer is dan wetenschap. De wetenschap weet heel veel dingen (nog) niet. Ik heb zelf genoeg meegemaakt wat wetenschappelijk niet te verklaren is om te weten dat er meer is tussen hemel en aarde. Echt, ik wil niemand ervan overtuigen om te stoppen te geloven. Maar… de vraag blijft zich toch opdringen: Als we zo ongelooflijk veel potentie in onszelf hebben, zo’n enorm onontgonnen terrein vol met mogelijkheden die we alleen hoeven te leren gebruiken, waarom zouden we er dan liever ‘iets’ of ‘iemand' voor ons laten zorgen dan zelf verantwoordelijkheid te nemen? Natuurlijk kan ik hier wel redenen voor bedenken. Als we zelf verantwoordelijkheid nemen dan is het onze schuld als het uiteindelijk niet lukt, dan kunnen we niemand anders de schuld geven. Het is veiliger als we onze hoop op een ander of een andere kracht vestigen. Als het dan niet lukt, nou dan hebben we gewoon geen geluk gehad.
 
Marianne Williamson schreef hier een gedicht over, een citaat:

"Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis
waar we het allerbangst voor zijn.
We vragen ons af:
Wie ben ik dat ik briljant, buitengewoon aantrekkelijk, getalenteerd en geweldig zou zijn?
Maar waarom eigenlijk niet?
Je bent toch een kind van God?
Je moet je niet kleiner voordoen dan je bent
opdat de mensen om je heen zich vooral niet onzeker zouden gaan voelen.
We zijn geboren om de luister van God uit te dragen die in ons woont.
Niet slechts in enkelen van ons, maar in ons allemaal.
Als wij ons licht laten schijnen, geven we anderen onbewust toestemming om dat ook te doen.
Als wij bevrijd zijn van onze eigen angst, bevrijdt onze aanwezigheid automatisch anderen."

Volgens velen heeft Mandela dit gedicht ooit geciteerd, of dat echt zo is weet ik niet. Ik denk dat hij het wel had kunnen doen :-)
 
Er zijn meer redenen waarom ik liever mezelf ontwikkel dan te wachten op cadeautjes van het universum. Door mezelf te ontwikkelen word ik veerkrachtig, leer ik om te gaan met tegenslagen en moeilijkheden in mijn leven. Ik leer de schoonheid in anderen te zien omdat ik mijn eerste oordeel kan opschorten en ik leer dankbaar te zijn voor kleine dingen omdat ik die momenten leer herkennen. Het is misschien wel net als bij Sinterklaas: cadeautjes krijgen was leuk toen ik klein was, toen ik ouder werd bleek het veel leuker om zelf surprises voor anderen te maken.
 
Mijn stellige overtuiging is dat het ontginnen van ons brein leidt tot steeds meer geluk. Diepgaand geluk. Daarom wil ik graag onze trainingen hiervoor binnen ieder's bereik brengen, ongeacht de agenda en ongeacht de portemonnee.  En hierover heb ik binnenkort nieuws!
 
Nog heel even wachten, maar voor het einde van deze maand gaat er iets echt bijzonders gebeuren!